TRAUMA

Trauma z definicji jest czymś nie do zniesienia i nie do zaakceptowania.
Trauma to zranienie naszej psychiki. Jej przyczyną może być wydarzenie
jednorazowe jak i powtarzające się doświadczenia.
Samo doświadczenie urazu psychicznego i jego konsekwencji może być odmiennie przeżywane przez każdego z nas, dając u jednej osoby nieprzyjemne lub neutralne wspomnienia, a u innej trwałe zaburzenia posttraumatyczne. Nawet sytuacja związana z zagrożeniem życia nie dla każdego z nas będzie stanowić źródło zespołu stresu pourazowego (PTSD – posttraumatic stress disorder).
Traumatyczne przeżycia mogą poważnie zmienić nasze życie.
Gdy pojawia się długotrwały niepokój i mamy do czynienia z ciężkimi
objawami lękowymi, a nasze mechanizmy wewnętrznego uspokajania nie
są wystarczające dla osiągnięcia stanu uspokojenia – warto rozważyć
psychoterapię i przyjrzenie się przyczynom zarówno samego stanu
wewnętrznego jak i deficytom osiągania wewnętrznego spokoju.

doświadczenie traumatyczne

Traumatyczne doświadczenia odciskają w nas piętno, pozostawiają ślad w naszych rodzinach, a czasem przechodzą z pokolenia na pokolenie.
Pozostają w naszych umysłach, mają wpływ na nasze emocje to jak
odczuwamy radość czy ból. Odbijają się w naszym zachowaniu i na
relacjach. Trauma powoduje utratę części siebie. Trauma dotyka nie tylko
tych, którzy jej bezpośrednio doświadczyli, ale i wszystkich wokół. Osoba
cierpiąca na stres pourazowy (PTSD), która wybucha gniewem czy jest
emocjonalnie niedostępna wywołuje u swoich bliskich przerażenie. Często partnerki osób z PTSD wpadają w depresje a dzieci matek z depresją wzrastają w niepewności i lęku. Osoby dotknięte przemocą domową w dzieciństwie często mają trudności w nawiązaniu trwałych, zdrowych związków a nawet z kontaktem z ludźmi.
Trauma prawie zawsze niezależnie od tego czy jest wynikiem czegoś co
sami zrobiliśmy, czy nam zrobiono utrudnia wchodzenie w intymne relacje.
Bo jakże trudno po doświadczeniu czegoś tak niewyobrażalnego nauczyć
się ponownie wierzyć sobie lub ufać drugiej osobie?
Jedną z najtrudniejszych rzeczy dla osób z doświadczeniem traumy jest
zmierzenie się ze wstydem dotyczącym swojego zachowania w trakcie
traumatycznego przeżycia niezależnie czy jest to obiektywnie uzasadnione czy też nie jak w przypadku dzieci będących ofiarami molestowania lub ofiar gwałtu.
Trauma to nie tylko zdarzenie, które miało miejsce kiedyś w przeszłości, to przede wszystkim ślad jaki to wydarzenie odcisnęło w naszym umyśle,
mózgu i ciele. Konsekwencją tego śladu jest zmiana sposobu w jaki radzimy sobie z teraźniejszością. Trauma zmienia nie tylko sposób w jaki i
o czym myślimy, ale również naszą zdolność myślenia. W leczeniu traum
ważne jest nie tylko osadzenie nas tu i teraz, ale i nauczenie naszego
ciała, że niebezpieczeństwo już minęło, że możemy żyć w teraźniejszości.

Nieprzepracowane dzieciństwo

Trudne doświadczenia z dzieciństwa Nieuświadomione i nieprzepracowane traumy z dzieciństwa mogą mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie w życiu dorosłym. Trauma z dzieciństwa, może wpływać między innymi na samodzielność czy też jakość relacji społecznych oraz umiejętność radzenia sobie z emocjami. Traumę z dzieciństwa, może powodować przemoc rodziców i najbliższych wobec dzieci, wykorzystywanie fizyczne (na przykład bicie, popychanie, kopanie) i seksualne, a także, jedno z najczęstszych i najbardziej bagatelizowanych, wykorzystywanie emocjonalne.
Do wykorzystywania emocjonalnego zalicza się między innymi:
 - krytykowanie dziecka,
 - wprowadzanie go w poczucie winy,
 - ośmieszanie oraz zawstydzanie,
 - szantaż emocjonalny czy manipulacja.
Nawet niedające objawów w okresie ich przeżywania, takie traumatyczne wydarzenia mogą dać o sobie znać wiele, wiele lat później i wymagają leczenia, aby człowiek mógł dobrze funkcjonować. Ciężko się jest zmierzyć z traumami przeszłości, ale też nie pozwalają one żyć pełnią życia. Krytyczny głos rodzica z czasów gdy dostaliśmy dwóję w szkole, może odezwać się podczas stresującej sytuacji w pracy, a spowodowane ciągłą krytyką obniżone poczucie własnej wartości może negatywnie wpływać na związki romantyczne w dorosłym życiu.
Dzieci doświadczające traumy mogą wykształcić negatywne style przywiązania oraz nieadekwatne reakcje emocjonalne na nieprzyjazne zdarzenia, a także wpaść w samonapędzający się mechanizm narastania negatywnych emocji jak na przykład lęk. To wszystko może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych (fizycznych i psychicznych) w życiu dorosłym, dlatego nie należy takich sytuacji bagatelizować. Psychoterapia jest dobrym sposobem na przepracowanie traum z dzieciństwa i może pomóc w nauczeniu zdrowych sposobów radzenia sobie.

ObJawy traumy

Objawy traumy są bardzo indywidualne np. psychosomatyczne.  Objawy somatyczne dla których nie znajdujemy zaburzeń w tkankach i układach somatycznych są sygnałami trudności o podłożu psychicznym. Na poziomie ciała widzimy często to z czym nie jesteśmy w stanie funkcjonować na poziomie świadomym. W naszym przeżywaniu siebie i świata nie ma przypadkowych objawów dotyczy to zarówno psychiki jak i ciała. Im głębiej ukryte przyczyny objawów psychosomatycznych, tym wcześniejszego okresu naszego życia mogą dotyczyć i trudniejszych przeżyć.

Jednak najczęściej spotykane objawy występujące po doświadczeniu traum to: zaburzenia snu, koszmary senne, doświadczanie lęku w tym ataki paniki, poczucie winy, poczucie wstydu, napady agresji, objawy przypominające zaburzenia depresyjne, objawy przypominające nerwice natręctw, powracające wspomnienia traumatycznych doświadczeń (flashback), nadużywanie substancji psychoaktywnych. Konsekwencją tych stanów są zaburzenia koncentracji i zaburzenia apetytu, myśli samobójcze.

Wśród kolejnych następstw należy wymienić trudności z utrzymaniem relacji i czerpanie satysfakcji z życia codziennego. Do częstych objawów z ciała należą przewlekłe dolegliwości bólowe i obniżenie odporności (w tym rozwój lub nasilenie objawów zaburzeń autoimmunologicznych).

Na czym polega terapia traum?

Terapię traum rozpoczynamy od diagnozy czy mamy odczynienia z
traumą, a jeśli tak to z jakim rodzajem. Temu poświęcone są pierwsze
spotkania, następnie ustalamy plan terapii traumy. Metody pracy
dostosowywane są każdorazowo do indywidualnych potrzeb osoby z
doświadczeniem traumy co umożliwia powrót życia na
właściwe tory.
Im większy dysonans między wydarzeniami i odczuwaniem tym głębiej ukryta trauma i tym intensywniej wyciszane były trudne emocje.
Zamrożenie emocji pełni funkcję ochronną - ma chronić przed wrażeniem, że nie przeżyjemy, a czasem przed konfrontowaniem z tym co wydaje się nie do zniesienia. W procesie terapii traumy uczymy się radzenia sobie z tymi trudnymi przeżyciami.
Celem terapii traumy jest poradzenie sobie z przytłaczającymi emocjami
i myślami, które są związane z doświadczeniem traumy. Odzyskanie
kontroli nad życiem oraz nauka samoregulacji emocji. Terapia niweluje
objawy napięcia i lęku.
W czasie terapii przyglądamy się również odczuciom z naszego ciała - ono pokazuje to, co dzieje się w zakamarkach przeżywania. Praca z traumą jest podejściem holistycznym skupiamy się na osadzeniu tu i teraz nie w przeszłości, odczuciach jakie występują w ciele i pojawiających się emocje.
Jest to możliwe w relacji psychoterapeutycznej opartej na zaufaniu.
Proces terapii traumy to trudna i intensywna droga, wymagająca przed
wszystkim odwagi i nadziei. Ponieważ terapia traumy obejmuje
przypominanie i radzenie sobie z przeszłymi traumatycznymi
doświadczeniami to kluczowy jest wybór odpowiedniego psychoterapeuty.
Terapia traumy to także nauka zauważania swoich potrzeb i przeżyć oraz
rozumienie swoich odczuć.
Po ukończeniu terapii często osoby z doświadczeniami traumatycznymi
zauważają znów (lub czasem pierwszy raz w życiu) mają dostęp do swoich odczuć, są osadzeni w swoim ciele i potrafią odczytywać wysyłane przez ciało sygnały. To przynosi zdecydowaną ulgę i daje możliwości dalszego rozwoju.

Terapia Traum

© Terapia Traum